De afgelopen dagen zijn we meerdere keren getrakteerd op een mooi laagje sneeuw, dat het landschap wit doet kleuren.

Even denk ik terug aan een nieuwjaarsreceptie een paar weken geleden met als thema ‘Wit’. Op die avond was er plotseling een zanger uit de band die een microfoon onder mijn neus duwde met de bedoeling dat ik met hem mee zou zingen. Ineens komen er allerlei gedachten bij me op. Mijn eerste reactie is dat ik dit niet wil, maar er is een hele zaal vol mensen die waarschijnlijk verwachten dat ik wel toehap….

Wij mensen zijn sociale wezens. Een van onze basisbehoeften is ‘erbij horen’. Wij zoeken steeds naar verbondenheid. Daardoor maken we soms keuzes vanuit wat we denken dat anderen van ons verwachten in plaats van wat we zelf willen. Hiermee raken we uit verbinding met onszelf. En dat kost energie. Het vergt moed om de verwachtingen van anderen los te laten en authentiek te zijn.

In een fractie van een seconde raap ik mijn moed bij elkaar en besluit ik vooral heel dicht bij mezelf te blijven. En de zanger…. die laat ik, met een glimlach op mijn gezicht, onverrichter zake naar het podium terugkeren.

Vindt jij het soms lastig om voor jezelf te kiezen? Wat zou je nodig hebben om dit een volgende keer wel te doen? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>