Vandaag is mijn website ‘online’ gegaan! Weer een mooie stap gezet in de bouw van mijn bedrijf. Ik moet even denken aan de geboorte van mijn kinderen en het proces dat daaraan vooraf ging. Maanden vraag je je af hoe het eruit zal zien als het er straks dan echt is. Ook anderen in je omgeving zijn reuze nieuwsgierig. Je vraagt je af: zal het op mij lijken of in het geval van de website, zal het voldoende weerspiegelen wie ik ben en wat ik wil uitstralen? En dan is daar het moment dat je website het levenslicht ziet. En dan is er ineens dat overweldigende gevoel van TROTS!

Heel logisch dat je op zo’n moment trots bent hoor ik je denken. Maar voor mij is dat een redelijk nieuwe sensatie. Tot een paar jaar geleden was het gevoel trots iets wat bij mij bijna niet werd aangeraakt. In ieder geval niet als het over mijzelf ging. Ik was wel trots als ik mijn kinderen bij een dansvoorstelling op het podium zag staan, maar als ik zelf een compliment kreeg, legde ik dat altijd op mijn eigen werkelijkheid. Het mannetje op mijn schouder, mijn innerlijke rechter, zwakte het altijd af. Het was óf vanzelfsprekend óf zeker niet zo bijzonder dat het een compliment waard was.

Ik heb mijn eigen werkelijkheid inmiddels aardig bijgesteld. En mijn innerlijke rechter? Ja, die is er nog en ik hoor nog steeds wat hij zegt. Wel kan ik dat nu glimlachend aanhoren en mijn eigen plan trekken.

Sta jij jezelf toe trots te zijn op wie je bent en op wat je doet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>